Spaghetti carbonara

Żółtka w temperaturze pokojowej przełóż do miski. Dodaj 60 g startego sera pecorino romano oraz sporą ilość świeżo mielonego czarnego pieprzu. Całość dokładnie wymieszaj trzepaczką, aż powstanie jednolita masa. Odstaw na bok.

Guanciale pokrój w drobną kostkę i przełóż na zimną patelnię. Następnie zacznij podgrzewać je na średnim ogniu, aby tłuszcz stopniowo się wytapiał. Smaż, aż kawałki mięsa staną się złociste i lekko chrupiące. Zdejmij patelnię z ognia.

W dużym garnku zagotuj wodę i dodaj odrobinę soli. Wrzuć spaghetti i gotuj je o minutę krócej, niż zaleca producent. Dzięki temu makaron zachowa odpowiednią sprężystość i będzie al dente.

Przed odcedzeniem makaronu odlej szklankę wody z gotowania. Następnie odcedź spaghetti.

Przełóż makaron na patelnię z guanciale i dokładnie wymieszaj, aby pokrył się wytopionym tłuszczem.

Odczekaj chwilę, aż makaron lekko przestygnie. Następnie dodaj przygotowaną wcześniej masę z żółtek i pecorino romano. Energicznie mieszaj, stopniowo dolewając wodę z gotowania makaronu, aż powstanie gładki, kremowy sos. Pamiętaj, aby nie podgrzewać sosu bezpośrednio na dużym ogniu, ponieważ żółtka mogą się ściąć.

Gotową carbonarę podawaj od razu, na ciepło. Każdą porcję posyp pozostałym startym serem pecorino romano i świeżo mielonym czarnym pieprzem.

Spaghetti carbonara to danie wywodzące się z Rzymu. To właśnie w stolicy Włoch można znaleźć najwięcej restauracji serwujących tę potrawę. Jej podstawą jest makaron, otwiera się w nowym oknie podawany w kremowym sosie przygotowanym na bazie jajek, tłustego mięsa, twardego sera oraz wody pozostałej po gotowaniu makaronu.

W klasycznym przepisie na carbonarę trudno doszukać się śmietany, choć jest ona często dodawana do sosu, aby nadać mu gęstszą konsystencję. Nie jest to jednak konieczne. Kremowy sos można przygotować dzięki odpowiedniemu połączeniu żółtek, sera oraz wody z gotowania makaronu. Trzeba przy tym uważać, aby nie podgrzewać jajek bezpośrednio na patelni, ponieważ mogą się ściąć i zamienić w jajecznicę, otwiera się w nowym oknie, zamiast stworzyć gładki, aksamitny sos.

Do tradycyjnej carbonary nie dodaje się również zwykłego boczku, bekonu, cebuli ani czosnku. Jeśli chodzi o ser, parmezan jest uznawany za dopuszczalny zamiennik tradycyjnego pecorino romano, choć w oryginalnej rzymskiej wersji wykorzystuje się właśnie ser owczy.

Zobacz również:

---

Makarony

Spaghetti bolońskie

Sylwia Cisowska

Do przygotowania klasycznej rzymskiej carbonary wykorzystuje się guanciale, a jego najpopularniejszym zamiennikiem jest pancetta. Guanciale powstaje z wieprzowego policzka lub podgardla. Jest dość tłuste i wyróżnia się głębokim, intensywnym smakiem. Podczas smażenia uwalnia się z niego sporo tłuszczu, który stanowi doskonałą bazę do przygotowania aksamitnego sosu.

Pancetta natomiast powstaje z wieprzowego boczku. Zazwyczaj zawiera mniej tłuszczu i ma łagodniejszy, delikatniejszy smak. Choć nie oddaje w pełni charakteru guanciale, dobrze sprawdza się jako jego zamiennik.

Carbonara to jedno z najbardziej rozpoznawalnych włoskich dań, otwiera się w nowym oknie, które najprawdopodobniej powstało w Rzymie. Co ciekawe, dokładna historia jego pochodzenia wciąż nie jest znana. Istnieje jednak kilka teorii na temat powstania tej potrawy.

Jedna z nich zakłada, że carbonara narodziła się około 1944 roku, po wyzwoleniu Rzymu. Według tej wersji włoscy kucharze zaczęli łączyć amerykańskie racje żywnościowe, obejmujące bekon i jajka w proszku, z makaronem oraz serem.

Inna teoria głosi, że carbonara wyewoluowała z prostego dania o nazwie cacio e uova, przygotowywanego na bazie sera i jajek. Co ciekawe, pierwsze udokumentowane wzmianki o carbonarze pojawiły się dopiero na początku lat 50. XX wieku.

Spaghetti carbonara to doskonały pomysł na obiad, otwiera się w nowym oknie. Danie przypadnie do gustu zarówno miłośnikom kuchni włoskiej, jak i osobom, które chcą poznać nowe smaki. Jego dodatkowym atutem jest stosunkowo krótki czas przygotowania, dzięki czemu świetnie sprawdzi się również wtedy, gdy nie mamy zbyt wiele czasu na gotowanie.

Carbonara może być także ciekawą propozycją na rodzinne spotkanie. Wystarczy przygotować odpowiednią liczbę porcji i podać każdemu gościowi porcję świeżo ugotowanego, ciepłego makaronu.

Carbonarę najlepiej podawać bezpośrednio po przygotowaniu. Właśnie wtedy sos ma najbardziej kremową i gładką konsystencję. Podczas ponownego podgrzewania żółtka mogą się ściąć, przez co w sosie pojawią się nieprzyjemne grudki. Może również dojść do rozwarstwienia emulsji, a tłuszcz wytopiony z mięsa zacznie oddzielać się od pozostałych składników. Z tego względu najlepiej przygotowywać carbonarę tuż przed podaniem i od razu cieszyć się jej smakiem.