

Pizza neapolitańska cechuje się bardzo cienkim spodem i wyrośniętym brzegiem. Doskonały smak zawdzięcza długiemu procesowi dojrzewania ciasta i wysokiej jakości składnikom, których - w porównaniu z innymi wariantami włoskiego wypieku - jest bardzo niewiele. Poznaj przepis krok po kroku




Mąka pszenna typ 00 | 300 gramów |
Woda | 190 mililitrów |
Sól | 10 gramów |
Drożdże świeże | 0.75 gramy |
Oliwa z oliwek | 1 łyżeczka |
Przecier pomidorowy | 200 gramów |
Oliwa z oliwek | 1 łyżka |
Mozzarella | 125 gramów |
Bazylia | 1 garść |
Białko | 6,7 g |
Tłuszcze | 5,4 g |
Węglowodany | 27 g |
Podane wartości są szacunkowe
Połącz wodę z oliwą i drożdżami. Wymieszaj do połączenia składników. Stopniowo dodaj do wody połowę mąki i sól, cały czas mieszając powstającą zawiesinę. Następnie partiami dodaj resztę mąki (nadal mieszając) i przełóż ciasto na stolnicę. Wyrabiaj je przez kilkanaście minut. Włóż do pojemnika i odłóż na 15 minut (w temperaturze pokojowej).
Ponownie wyrabiaj ciasto przez kilkanaście minut – do uzyskania jednolitej, elastycznej masy. Przełóż do pojemnika i pozostaw na 4 godziny w temperaturze pokojowej, a następnie przenieś na kilkanaście (16-18) godzin do lodówki.
Wyjmij ciasto z lodówki i poczekaj, aż się nieco ogrzeje. Podziel je na dwie części i uformuj z nich kule. Umieść w osobnych pojemnikach i pozostaw na 4-5 godzin w temperaturze pokojowej.
Uformuj z kul ciasta dwa placki – najpierw je lekko spłaszcz, a potem porozciągaj dłońmi. Formując placki, wypychaj powietrze z środka kul w kierunku brzegów.
Podpiecz placki na suchej, mocno rozgrzanej patelni. Podpieczone spody posmaruj przecierem pomidorowym, skrop oliwą, posyp kawałkami mozzarelli i listkami bazylii.
Po kolei wstaw oba placki na górny poziom piekarnika nagrzanego do 250°C (z funkcją grilla). Piecz przez około 2-3 minuty, uważając, by pizza się nie przypaliła. Będzie gotowa, gdy jej brzegi wyrosną i lekko się zarumienią.
Tradycyjna neapolitana to placek z pomidorami, mozzarellą, bazylią i niewielką ilością oliwy. Przepis na tę pizzę został określony standardem Associazione Verace Pizza Napoletana i wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Dlatego trudno - bez odpowiedniego pieca, narzędzi i składników - upiec prawdziwą neapolitanę w domowych warunkach. Niemniej, korzystając z poniższego przepisu, osiągniesz efekt bardzo podobny do klasyka.
Pizza neapolitańska różni się od zwykłej przede wszystkim ciastem, ręcznym formowaniem i sposobem pieczenia. Zwykła pizza ma najczęściej wałkowane ciasto oraz więcej sera i dodatków, a piecze się znacznie dłużej. W pizzerii neapolitańska trafia do pieca o temperaturze ponad 400°C, a w tym przepisie - do piekarnika nagrzanego do 250°C z włączoną funkcją grilla. Po upieczeniu jej środek ma zaledwie 3-4 mm grubości, a brzeg, czyli cornicione, wyrasta na 1-2 cm. Gotowa pizza jest miękka i elastyczna.
Tradycyjne ciasto na pizzę neapolitańską składa się z mąki pszennej, wody, soli i drożdży. W tym przepisie dojrzewa ono 16-18 godzin w lodówce. Przy tak długiej fermentacji potrzebuje mocnego glutenu, który powstaje z białek mąki. Wybierz więc mąkę typu 00, która ma ok. 11,5-13,5 g białka w 100 g.
Regulamin Stowarzyszenia Prawdziwej Pizzy Neapolitańskiej (AVPN) nie dopuszcza tłuszczu w cieście, ale w tym przepisie jest łyżeczka oliwy. W domowym piekarniku pizza piecze się dłużej niż w pizzerii, a oliwa sprawia, że ciasto pozostaje miękkie i ładniej się rumieni.
Przy tak długim dojrzewaniu wystarczy 0,75 g drożdży. Takiej ilości nie odważysz na zwykłej wadze kuchennej. Rozpuść 5 g drożdży w 100 ml wody, zamieszaj i od razu odmierz łyżkę (15 ml) roztworu. Wlej ją do miski ze 175 ml wody. Otrzymasz około 0,75 g drożdży w 190 ml wody, czyli tyle, ile potrzebujesz w pierwszym kroku przepisu.
Hydratację ciasta na pizzę obliczysz, dzieląc masę wody przez masę mąki i mnożąc wynik przez 100. W tym przepisie na 300 g mąki przypada 190 ml, czyli 190 g wody, co daje około 63%. AVPN zaleca hydratację ok. 55,5-62,5%. Przepis ma odrobinę więcej wody, żeby ciasto nie wyschło przy dłuższym pieczeniu w domu.
Już wiesz, jak obliczyć hydratację ciasta na pizzę, więc łatwo zmienisz proporcje. Pomnóż masę mąki przez docelową hydratację, a otrzymasz ilość wody. Przy 300 g mąki i hydratacji 65% będzie to 195 g wody (300 × 0,65). Im więcej wody, tym ciasto mocniej się klei i trudniej je uformować.
Domową pizzę neapolitańską z wyrośniętym brzegiem uformujesz, spłaszczając kulę opuszkami palców od środka i omijając pas ciasta przy krawędzi. Gaz przechodzi wtedy do brzegu, który mocno wyrasta podczas pieczenia.
Po 4-5 godzinach w temperaturze pokojowej kule łatwo się rozciągają. Wyjmuj je z pojemnika szpatułką lub skrobką, żeby nie wycisnąć z nich gazu, i tylko na chwilę zanurzaj w mące. Nadmiar mąki przypali się na patelni i nada spodowi gorzki smak. Jeśli placek się kurczy, przykryj go i po kilkunastu minutach spróbuj ponownie.
Pizza neapolitańska piecze się od 60 do 90 sekund w tradycyjnym piecu opalanym drewnem. Według AVPN jego trzon ma około 380-430°C, a sklepienie około 485°C. W domu naśladują go patelnia, która podpieka spód, i grill, który w 2-3 minuty dopieka wierzch i brzeg.
Najlepiej sprawdzi się patelnia żeliwna, która długo utrzymuje wysoką temperaturę. Rozgrzewaj ją na sucho przez około 15 minut. Patelni teflonowej ani emaliowanej nie nagrzewaj w ten sposób, ponieważ zniszczysz powłokę.
Do pizzy neapolitańskiej wybierz mozzarellę bawolą albo fior di latte, czyli świeżą mozzarellę z mleka krowiego. Mleko bawole jest mniej więcej dwa razy tłustsze od krowiego, dlatego mozzarella bawola smakuje pełniej i bardziej mlecznie. Fior di latte jest łagodniejszy i puszcza mniej wody, więc rzadziej rozmiękcza środek pizzy. Do margherity AVPN dopuszcza też odrobinę tartego twardego sera, np. parmezanu.
Najlepiej pasują proste dodatki w niewielkiej ilości. Gdy jest ich za dużo, ciasto pod nimi nie zdąży się dopiec. Dobrym wzorem są tradycyjne pizze neapolitańskie:
• marinara - pomidory, czosnek, oregano i oliwa, bez sera;
• pizza margherita- pomidory, mozzarella, bazylia i oliwa;
• capricciosa - pomidory, fior di latte, szynka gotowana, pieczarki i karczochy;
• quattro stagioni - salami, pieczarki, karczochy i oliwki, każdy dodatek na innej ćwiartce.
Jeśli bazylia się przypala, połóż ją pod mozzarellą albo dodaj po upieczeniu. Szynkę parmeńską, rukolę albo burratę kładź dopiero na gotową pizzę, żeby nie straciły świeżości.
Pizzę neapolitańską jedz od razu po upieczeniu. AVPN zaleca, żeby w pizzerii zjeść ją w ciągu 10 minut od wyjęcia z pieca. Jej środek jest wilgotny i miękki, co jest normalne i nie świadczy o niedopieczonym cieście. Dlatego neapolitańczycy często zaczynają ją jeść nożem i widelcem, a kawałki przy brzegu składają i biorą do ręki.
Na ulicach Neapolu kupisz też pizzę a portafoglio, czyli mniejszy placek złożony na cztery, zawinięty w papier i jedzony w marszu.