
Dania główne
Domowy kebab


Lawasz to cienki, elastyczny chlebek w postaci placka, wywodzący się z kuchni Kaukazu i Bliskiego Wschodu. Jest szczególnie popularny w Armenii i Gruzji. To jeden z tych wypieków, które zachwycają swoją prostotą. Kilka składników wystarczy, aby efekt był naprawdę znakomity. Świeżo usmażony lawasz jest miękki, lekko sprężysty i idealny do zawijania warzyw, mięsa czy past.




Mąka pszenna | 400 gramów |
Woda | 210 mililitrów |
Olej rzepakowy | 3 łyżki |
Sól | 0.75 łyżeczki |
Białko | 6,1 g |
Tłuszcze | 7,4 g |
Węglowodany | 44,9 g |
Podane wartości są szacunkowe
Wymieszaj w misce mąkę z solą. Wlewaj gorącą wodę stopniowo i zacznij wyrabiać ciasto. Na początku może być klejące, ale szybko stanie się bardziej zwarte.
Dodaj olej i wyrabiaj dalej przez kilka minut aż powstanie gładkie, elastyczne ciasto. Jeśli jest zbyt suche, dodaj odrobinę wody, a jeśli zbyt klejące, oprósz lekko mąką.
Przykryj ciasto ściereczką lub folią i odstaw na około 30 minut, aby odpoczęło. Dzięki temu będzie łatwiejsze do wałkowania.
Podziel ciasto na mniejsze porcje i każdą rozwałkuj bardzo cienko. Im cieńsze placki, tym lepszy efekt.
Rozgrzej dobrze suchą patelnię (bez tłuszczu) i smaż lawasze po kilkadziesiąt sekund z każdej strony aż pojawią się charakterystyczne brązowe bąbelki.
Wyjmuj i od razu wkładaj je do czystej ściereczki. Dzięki temu pozostaną miękkie i nie wyschną.
Wyciągaj placki tuż przed podaniem i wykorzystuj do zawijania ulubionych dodatków.
Aromatyczny i miękki domowy lawasz z patelni. Sprawdź prosty przepis na tradycyjny chlebek ormiański z zaledwie 4 podstawowych składników. Elastyczny, idealny do zawijania domowych kebabów, mięsa, warzyw oraz ulubionych past. Zrób własny chlebek lawasz w 30 minut i zastąp nim kupne tortille!
Lawasz to cienki pszenny chleb w formie dużego placka. Jest popularny od Turcji po Azję Środkową, a szczególnie mocno kojarzy się z kuchnią ormiańską i irańską. Pochodzenie nazwy nie jest pewne - jedna z hipotez łączy ją z praormiańskim rdzeniem oznaczającym "płaski". W 2014 roku UNESCO wpisało tradycję wypieku lawaszu w Armenii na listę niematerialnego dziedzictwa ludzkości.
Przy wypieku tradycyjnego lawaszu ormiańskiego pracuje zwykle kilka kobiet. Cienko rozwałkowane ciasto rozciągają na owalnej poduszce i przyciskają do rozgrzanej ściany toniru, czyli glinianego pieca wkopanego w ziemię. Placek piecze się tam od 30 sekund do minuty. Lawasz ma też znaczenie obrzędowe - podczas ormiańskiego wesela kładzie się go na ramionach nowożeńców, żeby przyniósł im płodność i pomyślność.
Lawasz różni się od tortilli składem, rozmiarem i trwałością. Pierwotna meksykańska tortilla powstawała z kukurydzy. Bliższa lawaszowi wersja pszenna pojawiła się dopiero, gdy Hiszpanie sprowadzili pszenicę. Do takiej tortilli dodaje się smalec lub inny tłuszcz, a często także proszek do pieczenia, który lekko ją spulchnia.
Ciasto na tradycyjny lawasz obywa się bez tłuszczu. To połączenie mąki pszennej, wody i soli, czasem z drożdżami lub zakwasem. Sam placek ma zwykle 60-70 cm długości, więc jest dużo większy od tortilli. Jest też bardzo cienki, dlatego szybko wysycha. Suszony przetrwa jednak 3-6 miesięcy, dużo dłużej niż tortilla. Lawasz z tego przepisu to wersja pośrednia - zawiera trochę oleju, który tak jak w tortilli zmiękcza placek i poprawia jego elastyczność.
Do domowego lawasza nie potrzebujesz toniru - wystarczy patelnia i przepis powyżej. Pracę ułatwi ci kilka dodatkowych technik.
Ciasto możesz zagnieść dzień wcześniej i na noc schować do lodówki, szczelnie owinięte folią. Przed wałkowaniem odczekaj, aż wróci do temperatury pokojowej. Każdą porcję ciasta rozwałkuj mniej więcej do rozmiaru patelni - na tyle cienko, żeby przez placek prześwitywał zarys dłoni.
Kolejny placek wałkuj wtedy, gdy poprzedni piecze się na patelni. Tak szybciej upieczesz całą partię. Porcje czekające na swoją kolej trzymaj pod ściereczką. Odkryte ciasto obsycha i pokrywa się twardą skórką, przez którą na placku pojawia się potem mniej pęcherzy.
Lawasz pasuje zarówno do wytrawnych, jak i słodkich dodatków, a w Armenii trafia na stół niemal do każdego posiłku. Ormianie zawijają w niego ser ze świeżymi ziołami, grillowane mięso chorowac albo jajka z estragonem. Kawałkami placka nabierzesz też gulasz, hummus czy paprykową pastę muhammarę.
Do domowego lawasza włóż na przykład:
Pod wilgotne składniki, takie jak pomidor czy sos, połóż liść sałaty. Ochroni cienkie ciasto przed rozmoczeniem. Przy zwijaniu najpierw załóż boki do środka, a potem zwiń placek ciasno od dołu.
Lawasz wykorzystasz jako spód do pizzy, płaty do lasagne, bazę roladek albo chrupiącą przekąskę:
Lawasz ma kaloryczność zbliżoną do pszennej tortilli. Szacunkową wartość dla tego przepisu znajdziesz przy składnikach. To, ile kalorii ma cały posiłek, zależy też od nadzienia. Jeśli chcesz postawić na lżejszy wariant, wybierz chude mięso, dużo warzyw i sos jogurtowy zamiast majonezowego.
Świeży lawasz przechowuj do 3-4 dni w szczelnym woreczku, w temperaturze pokojowej. Nie wkładaj go do lodówki - w chłodzie pieczywo szybciej czerstwieje.
Na dłużej schowaj lawasz do zamrażarki, gdzie wytrzyma 1-3 miesiące. Przełóż placki papierem do pieczenia, żeby się nie skleiły, i szczelnie zapakuj. Po rozmrożeniu podgrzej je kilkadziesiąt sekund na suchej patelni albo owiń wilgotnym ręcznikiem papierowym i włóż na chwilę do mikrofalówki.
Jeśli placki wyschną, zmiękcz je tak jak Ormianie, którzy suszą lawasz na zapas i przechowują go nawet pół roku. Spryskaj placki wodą, zawiń w ściereczkę i odczekaj 15-20 minut, aż znów będą elastyczne.